เมื่อหมอกพาเราพบกัน

“บางครั้งหมอกไม่ได้พาเราให้หลงทาง แต่อาจพาไปพบใครบางคนที่กำลังรอให้เรามองเห็น”

“ปภาวรินทร์” หรือ “ปริม” นักจิตวิทยาการปรึกษาที่สูญเสียความเชื่อมั่นในตัวเอง เดินทางมาเชียงใหม่เพื่อพักจากชีวิตและความรู้สึกผิดที่ยังตามหลอกหลอน

ในเช้ามืดที่หมอกปกคลุมทั่วเมือง กลิ่นกาแฟคั่วสดพาเธอไปพบร้านไม้เล็กๆ ริมแม่น้ำปิง และ “ธีร์ธนัท” หรือ “ธีร์” เจ้าของร้านผู้เงียบขรึม ซึ่งชงชาให้เธอโดยไม่ต้องถาม

ธีร์เคยเป็นตำรวจสืบสวน ก่อนลาออกหลัง “ใบเฟิร์น” น้องสาวเพียงคนเดียวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสองปีก่อน

แม้ทุกคนจะเชื่อว่าเรื่องราวจบลงแล้ว แต่ใต้เคาน์เตอร์ร้านกาแฟยังมีสมุดเบาะแสที่ธีร์ไม่เคยหยุดเขียน และบนหน้าต่างชั้นสองยังมีตะเกียงดวงหนึ่งถูกจุดทิ้งไว้ทุกคืน ราวกับเขายังคงรอใครบางคนกลับบ้าน

ปริมไม่ได้ตั้งใจเข้าไปเกี่ยวข้องกับอดีตของเขา จนกระทั่งสิ่งที่เธอสังเกตเห็นในหมู่บ้านดอยผาหมอก ทำให้เกิดคำถามที่ไม่มีใครอยากตอบ

ภาพวาดของเด็กหญิงคนหนึ่ง

คำพูดที่ถูกหยุดไว้กลางประโยค

และความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในสายตาของคนทั้งชุมชน

ยิ่งปริมและธีร์เข้าใกล้ความจริง ความเงียบรอบตัวก็ยิ่งผิดปกติ และบางสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ใต้หมอกมานานก็เริ่มส่งสัญญาณเตือนว่า พวกเขาไม่ควรค้นหาต่อ

ระหว่างการตามหาเบาะแส คนสองคนที่ต่างแบกบาดแผลไว้เพียงลำพังค่อยๆ เรียนรู้ที่จะเปิดพื้นที่ให้อีกฝ่าย จากแก้วชาที่วางลงโดยไม่ต้องเอ่ยขอ กลายเป็นบทสนทนาในคืนที่ต่างคนนอนไม่หลับ และจากคนแปลกหน้า กลายเป็นคนเพียงคนเดียวที่มองเห็นความกลัวซึ่งอีกฝ่ายไม่เคยยอมรับ

แต่เมื่อคำถามเริ่มนำพาอันตรายเข้ามาใกล้ ธีร์ต้องเลือกระหว่างการปกป้องปริมด้วยการผลักเธอออกไป หรือยอมเชื่อใจใครสักคนเป็นครั้งแรก

ส่วนปริมต้องตัดสินใจว่า เธอจะยังหนีจากสัญชาตญาณของตัวเองต่อไป หรือกล้าเชื่อในสิ่งที่มองเห็น แม้ความจริงนั้นอาจเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล

เมื่อหมอกพาเราพบกัน นิยายรักลึกลับอบอุ่นเจือความระทึกขวัญในแนว Soft Suspense และ Healing Romance ว่าด้วยบาดแผลที่ไม่อาจรักษาด้วยการหลบหนี ความไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวท่ามกลางความเงียบ และความรักที่ไม่ได้เข้ามาเพื่อลบอดีต แต่ทำให้เราไม่ต้องเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง

หนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาเหมาะสำหรับผู้อ่านอายุ 18 ปีขึ้นไป

🍵 โปรดอ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจซื้อได้ที่ MEB 🍵

🍵 ขอบคุณทุกท่านที่อุดหนุน รีวิว และให้เรตติ้งค่ะ 🍵